Wspólne gotowanie, nakrywanie do stołu, sprzątanie, rozwieszanie prania, dbanie o rośliny czy opieka nad zwierzęciem to dla dziecka coś więcej niż obowiązki. To okazje do budowania samodzielności, odpowiedzialności i poczucia sprawczości. W takich momentach dziecko ćwiczy koncentrację, koordynację ruchową, współpracę oraz regulację emocji — często zupełnie naturalnie, bez presji i ocen.

Dla części dzieci codzienne czynności przychodzą łatwo, dla innych bywają źródłem napięcia i frustracji. Trudność z koncentracją, regulacją emocji, napięciem w ciele czy organizacją działania może sprawić, że nawet proste zadania stają się wyzwaniem. Wtedy codzienność jest jednocześnie trudna — i bardzo informująca. Pokazuje, co dla dziecka jest w danym momencie za trudne, a gdzie potrzebuje więcej wsparcia.

Uważna obserwacja, rozmowa i wspólne bycie z dzieckiem często wystarczają, by lepiej zrozumieć jego potrzeby i sposób funkcjonowania. Czasem jednak rodzice zaczynają się zastanawiać, czy trudności, które widzą, są tylko etapem rozwoju, czy może warto przyjrzeć się im głębiej — z perspektywy emocjonalnej, wychowawczej lub rozwojowej.

W TERAPIS w Wysogotowie wspieramy dzieci i rodziny właśnie w takich momentach. W zależności od potrzeb dziecka możliwa jest diagnoza i terapia integracji sensorycznej (SI), trening umiejętności społecznych, trening uwagi słuchowej metodą Johansena, terapia ręki, terapia pedagogiczna, zajęcia wspierające rozwój komunikacji, zabawy i współpracy małego dziecka, a także wsparcie psychologiczne oraz coaching dla nastolatków i osób we wczesnej dorosłości. Zawsze punktem wyjścia jest zrozumienie dziecka i jego codziennych trudności — a nie szybkie etykiety czy schematy.

Artykuł Czynności dnia codziennego wspierające rozwój dziecka pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Zatrzymanie bywa trudne. Dla wielu dorosłych wiąże się z poczuciem winy, napięciem lub przekonaniem, że powinni radzić sobie lepiej. Tymczasem przeciążenie psychiczne, długotrwały stres i brak regeneracji wpływają nie tylko na nasze samopoczucie, ale też na relacje, decyzje i codzienne funkcjonowanie.

W TERAPIS skupiamy się na wsparciu psychologicznym i coachingu, które pomagają dorosłym odzyskać kontakt z własnymi potrzebami, emocjami i granicami. Pracujemy z osobami, które czują zmęczenie, nadmiar odpowiedzialności, trudność w zatrzymaniu się lub brak przestrzeni dla siebie — często w kontekście rodzicielstwa, pracy i życia rodzinnego.

Coaching i wsparcie psychologiczne pomagają uczyć się świadomego zatrzymywania: rozpoznawania sygnałów przeciążenia, regulowania napięcia, zmiany sposobu myślenia i patrzenia na siebie z większą łagodnością. To proces budowania wewnętrznej równowagi, a nie dążenia do „bycia lepszą wersją siebie za wszelką cenę”.

Chwila ciszy, wyciszenia i bycia „tu i teraz” nie zmienia świata w jednej sekundzie. Ale zmienia sposób, w jaki w nim jesteś. A to często wystarcza, by odzyskać spokój, klarowność i poczucie wpływu na własne życie.

Jeśli czujesz, że potrzebujesz zatrzymać się choć na moment — to nie jest słabość. To sygnał, że Twoja psychika domaga się uważności. I bardzo dobry punkt wyjścia do realnej zmiany.

Artykuł Pozwolić sobie na zatrzymanie pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

A jednak — bardzo wiele zależy.

Nie zawsze mamy wpływ na to, co nas spotyka. Mamy natomiast wpływ na to, jak to przeżywamy, jak o tym myślimy i jakie znaczenie nadajemy własnym doświadczeniom. To właśnie w tym miejscu zaczyna się realna zmiana — nie przez zaprzeczanie trudnościom, lecz przez ich świadome przeżywanie.

Wsparcie psychologiczne i coaching pomagają zatrzymać się, uporządkować myśli i odzyskać kontakt z własnymi zasobami. Uczą zauważania emocji bez oceniania, rozpoznawania schematów, które już nie służą, oraz budowania bardziej wspierającego dialogu z samą sobą.

Zmiana sposobu patrzenia nie oznacza udawania, że jest łatwo. Oznacza danie sobie prawa do innej perspektywy — takiej, która przynosi więcej spokoju, poczucia wpływu i wewnętrznej równowagi. Krok po kroku. W zgodzie ze sobą.

Jeśli czujesz, że jesteś na etapie, w którym chcesz lepiej zrozumieć siebie i swoje reakcje — to wystarczający powód, by zadbać o siebie. Nie dlatego, że „musisz”, ale dlatego, że możesz.

Artykuł Masz wpływ na to, jak przeżywasz swój świat pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Rozwój nie polega na ciągłym poprawianiu siebie ani na stawaniu się „lepszą wersją” według cudzych oczekiwań. Prawdziwa zmiana zaczyna się wtedy, gdy pozwalasz sobie być w procesie — krok po kroku, we własnym tempie, z uważnością na to, co naprawdę w Tobie żyje.

W TERAPIS tworzymy przestrzeń wsparcia psychologicznego i coachingu, w której rodzic może zatrzymać się, spojrzeć na siebie z życzliwością i odbudować kontakt ze sobą. Bez presji. Bez ocen. Z troską o Twoje emocje, granice i potrzeby. Bo rodzic, który ma dostęp do siebie, daje dziecku coś bezcennego — autentyczną obecność.

Strefa „Bliżej Ciebie” powstała właśnie po to, by przypomnieć, że Twój rozwój ma znaczenie. Że masz prawo zadawać pytania, szukać własnej drogi i zmieniać się nie dlatego, że „trzeba”, ale dlatego, że chcesz żyć bardziej w zgodzie ze sobą.

Jeśli czujesz, że potrzebujesz wsparcia, rozmowy, uporządkowania myśli albo bezpiecznej przestrzeni do rozwoju — jesteś w dobrym miejscu.

Artykuł Nie musisz być idealna/y. Wystarczy, że jesteś w drodze pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Każdy rodzic chce dla swojego dziecka dobrze. A jednak w codziennym zmęczeniu, pośpiechu i napięciu łatwo zapomnieć, jak ogromny wpływ mają nasze słowa, reakcje i sposób bycia na to, jak dziecko widzi samo siebie.

Dziecko nie buduje obrazu siebie z naszych intencji, ale z doświadczeń. Z tego, czy czuje się zauważone, wysłuchane, ważne. Z tego, jak reagujemy na jego emocje, trudne zachowania, błędy i potrzeby. To w relacji z dorosłym dziecko uczy się, czy „jest wystarczające”, czy ma prawo czuć, myśleć i być sobą.

W TERAPIS wspieramy rodziców poprzez wsparcie psychologiczne i coaching rodzicielski. Pomagamy zatrzymać się, spojrzeć na relację z dzieckiem z nowej perspektywy i odnaleźć sposób bycia rodzicem, który jest bliższy Tobie i bardziej wspierający dla dziecka. Bez oceniania. Bez gotowych recept. Z uważnością na emocje po obu stronach.

Jeśli czujesz, że chcesz lepiej rozumieć swoje dziecko, siebie w roli rodzica i relację, którą tworzycie — zapraszamy do TERAPIS. Pracujemy z rodzicami z Poznania i okolic (Wysogotowo, Skórzewo, Dopiewo, Dąbrówka, Przeźmierowo, Lusówko, Tarnowo Podgórne), oferując bezpieczną przestrzeń do rozmowy, refleksji i realnej zmiany.

Artykuł Relacja, która buduje obraz dziecka pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

KIEDY UDAĆ SIĘ NA DIAGNOZĘ I ROZPOCZĄĆ TERAPIĘ? Samo pojęcia diagnozy i terapii wzbudzają niepokój i niekiedy duży opór. Wielu rodzicom kojarzą się one z etykietą, która zostanie z dzieckiem na zawsze.

Podstawową kwestią i pytaniem jest to na ILE NAM TO PRZESZKADZA W ŻYCIU I CODZIENNYM FUNKCJONOWANIU? W przypadku dzieci musimy zadać sobie jeszcze jedno pytanie: NA ILE TRUDNOŚCI TE OGRANICZAJĄ WYKORZYSTANIE JEGO POTENCJAŁU ROZWOJOWEGO? Jeżeli stwierdzimy, że potrzebna jest zmiana, że trudności dziecka są uciążliwe, a czasem i niebezpieczne dla osób z najbliższego otoczenia, jego samego czy osób w placówce opiekuńczej lub edukacyjnej… jeśli stwierdzimy, że przez te trudności dziecko nie wykorzystuje maksymalnie swojego potencjału rozwojowego będzie to ten moment, żeby podjąć decyzję, że dziecko wymaga wsparcia i my jako jego rodzice czy nauczyciele również takiego wsparcia potrzebujemy, by pomóc mu jak najlepiej się rozwijać. Diagnozę i potem ewentualną terapię podejmujemy, by wesprzeć rozwój dziecka, a także jego funkcjonowanie w rodzinie i innych grupach społecznych np. w przedszkolu lub szkole.

Specjalista do jakiego powinni się udać zaniepokojeni rodzice to terapeuta mający uprawnienia do diagnozowania i prowadzenia terapii integracji sensorycznej.

Oczywiście dopiero dobrze przeprowadzona diagnoza może potwierdzić nam podejrzenia, że przyczyną problemów dziecka są dysfunkcje integracji sensorycznej. Mając choćby podstawową wiedzę na ten temat, z całą pewnością możemy lepiej zrozumieć nasze dziecko, wprowadzić różne działania wspierające jego rozwój. Rodzice często mówią po diagnozie, że dzięki tej wiedzy inaczej spostrzegają własne dzieci, lepiej je rozumieją i wiedzą jak odpowiedniej reagować, co się przekłada na relacje i atmosferę w domu.

Bardzo ważne jest to, że diagnoza zapoczątkowuje terapię. Powinna być ona pisemna i wyjaśniona rodzicom. Jeśli ktoś prowadzi terapię bez diagnozy to jest to nieetyczna praktyka. Diagnoza to proces i szczegółowa analiza zachowań dziecka i podejmowanie decyzji przez terapeutę na podstawie swojej wiedzy i doświadczania.

Na czym polega diagnoza? Powinna rozpocząć się ona pogłębionym wywiadem z rodzicem lub rodzicami dziecka. Spotkanie takie powinno odbywać się bez obecności dziecka. Nie chcemy bowiem negatywnie wpływać na samoocenę dziecka i poczucie jego wartości. Terapeuta ma przeważnie przygotowany kwestionariusz wywiadu. Jest on dość mocno rozbudowany, gdyż analizie trzeba poddać całe funkcjonowanie dziecka w różnych środowiskach. Na taki wywiad zatem trzeba przeznaczyć czas od 1,5 do 2 godzin. Z mojego doświadczenia wynika, że spotkanie z rodzicami jest bardzo ważne i przy samym wypełnieniu kwestionariusza sensomotorycznego przez rodziców wiele rzeczy może zostać pominiętych lub źle zrozumianych.

O co będzie pytać diagnosta? Warto przypomnieć sobie przed spotkaniem informacje związane z ciążą i porodem. Terapeuta będzie pytał o komplikacje w czasie ciąży, wagę dziecka, uzyskane punkty APGAR, karmienie piersią oraz o to jak przebiegał poród. Mogą być Państwo zapytani również o rytm dnia dziecka, uwzględniający wszelkie zajęcia w ciągu tygodnia. Na pewno też powinno pojawić się pytanie o czas korzystania z różnego rodzaju mediów. Terapeuta integracji sensorycznej ma za zadanie bowiem pomóc Państwu tak ułożyć plan dnia i środowisko dziecka by było jak najbardziej optymalne i dostosowane do możliwości układu nerwowego dziecka. Kolejny ważnym blokiem pytań są pytania związane ze stanem zdrowia dziecka, czyli wszelkie wykonane dotąd badania, przyjmowane leki, zabiegi, operacje, alergie. Terapeuta też zapyta jak przebiegał rozwój ruchowy i rozwój mowy u dziecka, gdyż są to bardzo częste symptomy zaburzeń integracji sensorycznej z wczesnego dzieciństwa. Z pewnością pojawią się też pytania o spożywanie posiłków, sposób spędzania czasu wolnego przez dziecko oraz jego relacje społeczne z innymi. Każdy diagnosta korzysta z gotowych lub opracowanych przez siebie kwestionariuszy. Znajduje się w nich mnóstwo pytań dotyczących działania poszczególnych zmysłów: wzroku, słuchu, węchu, smaku, zmysłu przedsionkowego, proprioceptywnego oraz interoceptywnego. Zazwyczaj są to gotowe zdania i Państwo oceniacie czy pasuje ono do opisu dziecka. Pytania odnoszą się do poszczególnych umiejętności rozwojowych, ale także zachowań trudnych i niepokojących. Zazwyczaj odpowiadają Państwo TAK lub NIE i ewentualnie terapeuta może poprosić o doprecyzowanie i dokładniejszy opis, żeby lepiej zrozumieć sytuację. W TERAPIS Wspomaganie Rozwoju Dziecka dodatkowo też dajemy kwestionariusze opracowane przeze mnie do placówki edukacyjnej dziecka. Punkt widzenia nauczyciela i opis tego jak dziecko funkcjonuje w środowisku przedszkolnym lub szkolnym jest niezwykle cenny diagnostycznie. Diagnoza integracji sensorycznej bowiem to analiza rozwoju dziecka, ale też jego funkcjonowania w domu, w placówkach opiekuńczych i edukacyjnych oraz różnych innych środowiskach, w których dziecko funkcjonuje. W każdym z tych środowisk dziecko może prezentować różne objawy i trudności. Poza tym nauczyciel, w związku z tym, że spędza z dzieckiem bardzo dużo czasu i widzi je w różnych aranżowanych sytuacjach oraz swobodnej zabawie jest ważnym ogniwem w diagnozie oraz późniejszej terapii.

Kolejne jedno, dwa lub trzy spotkania zaplanowane są z dzieckiem. Liczba spotkań zależna jest od wieku, współpracy oraz wytrzymałości dziecka. Z mojego doświadczenia najlepiej sprawdza się model dwóch spotkań 1,5h w przypadku dzieci przedszkolnych i szkolnych oraz model dwóch lub trzech spotkań jednogodzinnych w przypadku dzieci młodszych. Nie jest to jednak obligatoryjne. Terapeuci wypracowują sobie własny system w jaki sposób przeprowadzają diagnozy.

Kiedy mamy trudne zachowania dziecka podczas diagnozy i nie jest możliwe jej przeprowadzenie, wówczas spotykamy się ponownie. Podczas spotkań terapeuta przeprowadza testy, obserwacje kliniczne, obserwuje dziecko podczas planowanych aktywności oraz swobodnej zabawy na sali ze sprzętami do terapii integracji sensorycznej. Brak pośpiechu oraz miejsce i czas bez większej liczby bodźców zakłócających, w miejscu przeprowadzania diagnozy, jest tu bardzo znaczący. Ważne żeby dziecko czuło się bezpiecznie, dlatego, gdy jest taka potrzeba rodzic znajduje się w niedalekiej odległości na sali lub w jej przejściu, tak by dziecko w razie potrzeby mogło nawiązać z nim kontakt wzrokowy. W końcu dziecko jest w nowym miejscu, z obcą osobą, która dodatkowo stawia przed nim różne zadania. Pozostawiony tak długi czas na spotkanie wpływa też na to, że można nawiązać relacje z dzieckiem bez pośpiechu i stresu spowodowanego upływającym szybko czasem.

Ostatnie spotkanie to czas omówienia diagnozy i przekazanie dokumentu rodzicom. Diagnoza tak jak wspominałam już wcześniej powinna być pisemna. Oczywiście to spotkanie też powinno odbyć się bez obecności dziecka. Po tym spotkaniu rodzice dostają zalecenia do domu oraz jeśli jest konieczne to wskazania do pracy w zakresie terapii integracji sensorycznej z terapeutą na sali. Diagnoza jest omawiana strona po stronie, a terapeuta tłumaczy rodzicom na podstawie jakich objawów zostały postawione poszczególne dysfunkcje integracji sensorycznej. Rodzice często tu pytają co mogą robić w domu z dzieckiem. Jest to więc czas również na omówienie zaleceń diety sensorycznej. Oczywiście rodzice nie wprowadzają wszystkiego w tym samym momencie, dlatego jeśli konieczna jest terapia to ważne by elementy diety sensorycznej były na bieżąco wprowadzanie i konsultowane z terapeutą prowadzącym.

Czas oczekiwania i czas trwania diagnozy zależy od przeróżnych czynników, dlatego przybliżam go w bardzo szerokich widełkach. Na pewno znaczący czynnik to zainteresowanie społeczne samą osobą diagnosty i przez to duża liczba chętnych do konkretnej osoby, co wydłuża czas oczekiwania czasem nawet do roku. Ważny też jest charakter planowania swojej pracy przez diagnostę. Osobiście mój czas pracy dzielę między praktyką terapeutyczną z dziećmi oraz dorosłymi, a diagnozowaniem. Na czas samej diagnozy natomiast wpływa oprócz organizacji pracy terapeuty czynnik dziecka, jego możliwości współpracy, stan zdrowia i inne nieprzewidziane sytuacje, które wiążą się z przekładaniem wizyt przez rodziców.

Co powinno znaleźć się w diagnozie? Przede wszystkim diagnoza to opis w jaki sposób dziecko radzi sobie z bodźcami w zakresie działania poszczególnych zmysłów. Jeśli pojawiają się dysfunkcje w zakresie integracji bodźców powinny być one zaznaczone i opisane. W diagnozie dziecka powyżej 4 roku życia znajdują się  wyniki testów i obserwacji klinicznych. Powinny znaleźć się w niej także informacje o dziecku uzyskane z wywiadu, być wymienione działania diagnostyczne podjęte względem dziecka, wskazówki do terapii oraz zalecenia w zakresie diety sensorycznej.

W TERAPIS Wspomaganie Rozwoju Dziecka w Poznaniu diagnozy integracji sensorycznej wykonujemy już od 10 lat i obejmujemy terapią dzieci od 18 miesiąca życia do okresu wczesnej dorosłości.

Artykuł Diagnoza integracji sensorycznej – na czym polega i jak się do niej przygotować? pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Wielu rodziców, po zaznajomieniu z listą możliwych objawów dysfunkcji integracji sensorycznej, rozpoznaje je u swoich dzieci. Podczas pierwszego spotkania z rodzicami, zawsze zadaję pytanie o to, co tak naprawdę skłoniło ich do pojawienia się w moim gabinecie. Jakie dla nich dwa lub trzy zachowania dziecka są aktualnie największym problemem. Rodzice często wymieniają nadruchliwość, problemy z wykonywaniem poleceń, trudności w zakresie koncentracji uwagi, ale także agresję w domu lub w placówce edukacyjnej i częste histerie. Nierzadko wymieniane jest również opóźnienie rozwoju mowy u dziecka, problemy z ubieraniem lub radzeniem z dźwiękami, a także problemy z nauką, czytaniem i pisaniem. Zdarza się, że dzieci z dysfunkcją integracji sensorycznej w szkole muszą ciężej pracować, żeby osiągnąć te same wyniki, co ich rówieśnicy.

Czteroletnia Kasia (Imiona, płeć dzieci celowo zostały zmienione by chronić prywatność tych osób). ma problemy z organizacją bodźców pochodzących ze skóry i złości się lub niepokoi jak ktoś ją dotyka. Sześcioletni Łukasz ma trudności z organizacją bodźców słuchowych i wzrokowych. Dekoncentruje się on hałasem, światłem, przedmiotami znajdującymi się w klasie. Ma też problem w skupieniu się na głosie nauczyciela i w przepisywaniu z tablicy.

Czy dziecko może inaczej się zachowywać w domu, a inaczej w placówce?

Czasem dzieci dobrze radzą sobie w domu, a trudności pojawiają się w placówce edukacyjnej i wówczas przedszkole lub szkoła są źródłem ogromnej presji i stresu. Dotyczy to zarówno dzieci reagujących wycofaniem i nieśmiałością oraz tych reagujących agresją lub ucieczką. Czasem innymi zachowaniami dziecko prezentuje swoje trudności w placówce edukacyjnej, a inaczej w domu. Rodzice sześcioletniego Marcina nie mają z nim w domu żadnych trudności. Kłopoty rozpoczęły się jak chłopiec zaczął uczęszczać do przedszkola. Rodzice pewnego dnia zostali wezwani na rozmowę do placówki i tam dowiedzieli się, że chłopiec bije inne dzieci. Z początku trudno było im w to uwierzyć. Za namową nauczycielki zgłosili się na diagnozę integracji sensorycznej. Okazało się, że Marcin ma duży problem w zakresie modulacji zmysłu dotyku oraz słuchu, a bicie dzieci stało się jego strategią radzenia tak jakby chciał przez to powiedzieć: „nie dotykaj mnie, nie zbliżaj się do mnie”, albo po prostu „bądź ciszej, bo ja już dłużej tego nie wytrzymam”. 5-letnia Agnieszka natomiast przy tych samych dysfunkcjach reagowała wycofaniem z kontaktów z innymi dziećmi w placówce, bawiła się sama, nie podejmowała rozmów z dziećmi i nauczycielem, a powrocie do domu odreagowywała płaczem, krzykiem i częstymi histeriami.

Histerie to częsty objaw tego, że układ nerwowy dziecka nie radzi sobie z bodźcami, które go otaczają. Nasze dzieci, czyli te z dysfunkcją integracji sensorycznej bardzo często mają problem z samoregulacją i w momencie przekroczenia optimum emocjonalnego, czyli takiego punktu granicznego ich kontroli reagują histerią. Zachowania, które dzieci prezentują podczas histerii mogą być różne: trudności z oddychaniem, bicie, agresja słowna, pokładanie się na podłogę, krzyk, płacz, próba ucieczki, rzucanie przedmiotami. Gdy dziecko ma zaburzenia integracji sensorycznej, powyższe zachowania mogą być odpowiedzią na bodźce, z  którymi sobie nie radzą.

Omawiając niepokojące objawy, nie można pominąć samooceny i poczucia własnej wartości. Dzieci z czasem zauważają, że gorzej radzą sobie z pewnymi rzeczami niż ich rówieśnicy. Szczególnie chłopcy, którzy konkurują w sporcie z kolegami i chcą być członkami drużyny. Nie rozumieją jednak czym jest to spowodowane i co się z nimi dzieje. Nagrody i kary nie są skuteczne, bo one nie pomogą mózgowi uporządkować wrażeń płynących z otoczenia. Podobnie jest z tłumaczeniem dziecku jak powinno, a jak nie powinno postępować.

Niektórzy rodzice zapytani, co ich skłoniło do tego, że zgłosili się do mnie odpowiadają, że Pani nauczycielka zasugerowała w przedszkolu lub w szkole, że warto wykonać diagnozę integracji sensorycznej. Placówka edukacyjna jest to inne środowisko niż dom. Obowiązują tam inne zasady, normy i zachodzi w niej więcej interakcji. Oczywiście też jest więcej bodźców, chociażby już z racji tego, że dzieci są tam w grupie, a kilkanaście lub kilkadziesiąt osób generuje bardzo dużo bodźców słuchowych, wzrokowych, dotykowych, a nawet proprioceptywnych. Nauczyciele coraz częściej zdobywają wiedzę z zakresu integracji i dzięki nim wiele dzieci trafia na diagnozy już we wczesnym wieku przedszkolnym. Organizując zajęcia ruchowe w przedszkolu są w stanie dostrzec bardzo wiele trudności dziecka na tle grupy. Aranżując wiele sytuacji jak zabawy ruchowe, zabawa w malowanie palcami, zabawa masami plastycznymi, zabawy przy muzyce, są oni w stanie dostrzec wiele sygnałów, które dziecko w domu może nie prezentować. Jako pedagodzy, nauczyciele wychowania przedszkolnego są również skoncentrowani na tym, czy dziecko skupia się odpowiednio do wieku na zadaniach dydaktycznych, jak radzi sobie w zabawach i ćwiczeniach wymagających percepcji wzrokowej i słuchowej, a także koordynacji. Nauczyciele obserwują też dziecko w różnych sytuacjach społecznych. Doświadczają oni zachowań dziecka, gdy jest przemęczone, złe, sfrustrowane. Kiedy nauczyciel zna objawy dysfunkcji integracji sensorycznej może jako pierwszy zauważyć niepokojące objawy i skierować rodziców na diagnozę i ewentualną terapię. Musi pamiętać, że zdarzają się takie sytuacje, że dziecko głównie prezentuje objawy dysfunkcji w placówce, a w domu nie są one tak bardzo nasilone.

Z pewnością nauczyciele są bardzo ważnym ogniwem wsparcia rodziców, dziecka i terapeuty w terapii integracji sensorycznej. Rodzice bardzo chwalą i są zadowoleni z nauczycieli, którzy posiadają wiedzę z zakresu SI lub chcą się w tym obszarze dokształcać. Czują bowiem, że mają w placówce wsparcie, a to jest niezwykle ważne.

Mając diagnozę, nauczyciel może wprowadzić wiele zaleceń z niej do swojej pracy każdego dnia, co jest bardzo dużą wartością dodaną. Z pewnością współpraca z nauczycielem przyspiesza cały proces terapeutyczny. W TERAPIS Wspomaganie Rozwoju Dziecka jesteśmy przez to otwarci na współpracę, rozmowy telefoniczne z nauczycielami, a także chętnie przyjmujemy ich na obserwację zajęć, gdyż im większa współpraca będzie między domem, placówką edukacyjną i gabinetem terapeutycznym, tym większa szansa na szybsze efekty u dziecka.

Artykuł Objawy u dzieci, z którymi zgłaszają się rodzice na diagnozę integracji sensorycznej (SI) pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Szczegółowa analiza zachowania dziecka na tle aspektów zdrowotnych, społecznych i środowiskowych pozwala lepiej zrozumieć to zachowanie i celniej zaplanować sposób interwencji, czyli dobrać takie metody działań by rzeczywiście pomóc dziecku poradzić sobie z problemem, a nie tylko go zamaskować. Dr Anna Jean Ayres, twórczyni metody integracji sensorycznej twierdziła, że „gdy zrozumiesz na czym polega integracja sensoryczna u twojego dziecka, będziesz w stanie dostrzec problem, jeśli taki się pojawi”. Kiedy rodzice opowiadają mi o trudnym zachowaniu dziecka zawsze proszę, by mi opisali całą sytuację bez przypisywania jej interpretacji, ale też zastanowili się co się wydarzyło wcześniej. Dla mnie za każdym zachowaniem dziecka jest jakaś przyczyna lub grupa przyczyn, na które musimy spróbować odpowiednio zadziałać, by pomóc dziecku.

Każde dziecko rozwija integracje sensoryczną przez interakcje z otaczającym je światem. W każdej sekundzie do naszego mózgu dociera niezliczona ilość bodźców. Integracja sensoryczna to rodzaj organizacji tych bodźców. Jest to proces podświadomy. Dzięki integracji sensorycznej nasz mózg ma zdolność selekcji informacji i skupieniu się na tym co aktualnie jest ważne i ignorowaniu mniej ważnych aktualnie bodźców np. Ania, lat 8. (Imiona, płeć dzieci celowo zostały zmienione by chronić prywatność tych osób). Ania w szkole ma problemy ze skupieniem się na tym, co mówi nauczyciel i przez to ma problemy z samodzielnym wykonywaniem zadań. Po wykonaniu diagnozy okazało się, że dziewczynka ma problem z ignorowaniem bodźców zakłócających w klasie: wzrokowych i słuchowych, przez co w domu i w pracy 1 na 1 o wiele lepiej sobie radzi, gdyż ma wsparcie w tym zakresie osoby dorosłej.

Dzięki organizacji bodźców możemy celowo działać i odpowiednio reagować na doświadczenia. Rodzice siedmioletniego Krzysia, zgłosili problem, że chłopiec nie kończy rozpoczętych zadań. Problemy w zakresie integracji sensorycznej u Krzysia powodują, że bodźce dookoła dekoncentrują go, staje się on też wówczas bardziej pobudzony, co w konsekwencji skutkuje przerzucaniu uwagi na inny obiekt lub czynność. Zdolność do świadomej, celowej aktywności, która powinna być osiągnięta u chłopca przy prawidłowej integracji sensorycznej polega na rozpoczęciu, kontynuowaniu i zakończeniu konkretnej czynności.

Jeśli mózg nie radzi sobie z integracją bodźców mówimy o dysfunkcji lub zaburzeniach przetwarzania sensorycznego. Podstawowym założeniem jest tutaj, że układ nerwowy dziecka w nieefektywny sposób przetwarza informacje sensoryczne. Bodźce te mogą pochodzić od jednego układu lub kilku jednocześnie. Trudności w zakresie przyjęcia i wykorzystania tych bodźców przez układ nerwowy wpływają na pojawianie się zachowań, z którymi zgłaszają się rodzice do specjalistów. Procesy integracji sensorycznej i wiedza jej dysfunkcjach może stać się ogromnym źródłem wiedzy o przyczynach poszczególnych trudności u dzieci.

Jeśli potrzebujesz pomocy w zrozumieniu zachowań dziecka i zastanawia Cię to, czy są one związane z zaburzeniami integracji sensorycznej to w TERAPIS Wspomaganie Rozwoju Dziecka w Poznaniu pomożemy znaleźć Ci odpowiedzi na wszystkie nurtujące pytania.

Artykuł Co to jest integracja sensoryczna? pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

W TERAPIS wiemy, że integracja sensoryczna potrzebuje przestrzeni, bezpieczeństwa i uważności. Dlatego stworzyliśmy nowe sale terapii SI, w których każdy detal ma znaczenie – od metrażu, przez kolory, aż po sposób zawieszenia sprzętu.

Każda z naszych sal integracji sensorycznej to ponad 40 m² spokojnej, przemyślanej przestrzeni, wyposażonej w bezpieczne, atestowane podwieszenia oraz profesjonalny sprzęt dostosowany zarówno do potrzeb małych dzieci, jak i nastolatków. Dzięki temu możemy prowadzić terapię w sposób swobodny, skuteczny i nienarzucający nadmiernych bodźców.

Zależy nam na tym, by dziecko nie było przeciążane, lecz mogło stopniowo budować regulację, poczucie bezpieczeństwa i zaufanie do własnego ciała. Kolory, zapach, ilość bodźców i układ sali nie są przypadkowe – wszystko zostało zaplanowane tak, aby zabawa naturalnie przechodziła w terapię, a terapia była doświadczeniem wspierającym, a nie stresującym.

W tych salach dzieci:

• uczą się lepiej rozumieć sygnały płynące z własnego ciała,
• budują równowagę, koordynację i planowanie ruchowe,
• wzmacniają poczucie sprawczości i pewności siebie,
• doświadczają regulacji w bezpiecznych, przewidywalnych warunkach.

Od 11 lat prowadzimy diagnozę i terapię integracji sensorycznej, opierając się na rzetelnej wiedzy, doświadczeniu i uważnej obserwacji dziecka. Każdy proces terapeutyczny dostosowujemy indywidualnie – do profilu sensorycznego, możliwości i aktualnych potrzeb.

Zapraszamy na zajęcia integracji sensorycznej do nowego Centrum TERAPIS w Wysogotowie, ul. Jutrzenki 17.
Jeśli Twoje dziecko potrzebuje wsparcia w zakresie integracji sensorycznej – skontaktuj się z nami.
lub SMS: 603 498 255
Mamy jeszcze ostatnie wolne miejsca.

Tu wszystko ma znaczenie.
Tu dziecko może poczuć się bezpiecznie, spokojnie i swobodnie.

Artykuł Oto nasze nowe sale do terapii integracji sensorycznej pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Artykuł Stworzyliśmy nową terapeutyczną przestrzeń nasza poczekalnia pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Artykuł Ostatnie wolne miejsca w grupach TUS (Trening Umiejętności Społecznych) pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Artykuł Ostatnie wolne miejsca na terapię integracji sensorycznej pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Rozwijamy się dla Was! Z przyjemnością informujemy, że Terapis – Wspomaganie Rozwoju Dziecka pozyskało wsparcie finansowe od Wielkopolskiego Funduszu Rozwoju, co umożliwi nam dalszy rozwój i poprawę dostępności oferowanych usług.

Artykuł Współpraca z Wielkopolskim Funduszem Rozwoju pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Artykuł ZAJĘCIA Z ZAKRESU TERAPII INTEGRACJI SENSORYCZNEJ pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Zanim zaczniemy urządzać pokój dziecka, pamiętajmy, że przede wszystkim musi być on BEZPIECZNY dla dziecka. Jest to miejsce, w którym dziecko wiele czasu będzie spędzać bez nadzoru osób dorosłych. Pamiętajmy o zabezpieczeniu klamek okiennych, ostrych rantów i kantów mebli oraz przykręceniu ich do ścian. Miejmy na uwadze, że wysokie szafy i regały, dla dziecka w wieku przedszkolnym, mogą posłużyć jako drabina do wspinania się po zabawkę znajdującą się na najwyższej półce. Wybierając farby sprawdźmy czy są bezpieczne dla dziecka i zwracajmy uwagę na tworzywa, z których wykonane są meble, materac do spania, akcesoria do przechowywania i zabawki. Przeanalizujmy łatwość utrzymania czystości mebli, zabawek i przede wszystkim podłogi, na której dziecko spędza najwięcej czasu.

Przystępując do urządzania pokoju dziecka należy zastanowić się jakie funkcje ma on spełniać?? Nie bez znaczenia jest wyszczególnienie różnych stref w pomieszczeniu, które spełnią niezbędne jego funkcje. Pierwsza strefa to PRZECHOWYWANIE. Pokój dziecka to miejsce do przechowywania ubrań, zabawek, książek i innych osobistych rzeczy dziecka. Druga strefa to SEN I ODPOCZYNEK, gdzie dziecko będzie mogło wyciszyć się w ciągu dnia, a także uspokoić się wieczorem przed położeniem do łóżka. Sen nocny nie powinien być zakłócany przez czynniki zewnętrzne (tj. światło czy dźwięki), na co istotnie wpływa sposób urządzenia pokoju. Trzeci obszar to ZABAWA (zarówno samodzielna, jak i z innymi osobami). Ostatnia strefa to szeroko pojęta NAUKA.

Jednym z najbardziej istotnych zmysłów, który musimy wziąć pod uwagę planując urządzanie pokoju jest WZROK. Dlatego też w tym artykule skupimy się głównie na nim. Przede wszystkim musimy zastanowić się nad kolorami ścian, mebli, sposobem przechowywania zabawek, kolorem podłogi, dodatków i dekoracją okna. To właśnie nadreaktywność lub nadmierne poszukiwanie bodźców wzrokowych u dzieci są jedną z częstych przyczyn trudności z koncentracją uwagi. Wpływają one znacząco na narastanie pobudzenia psychoruchowego u dziecka. Może być ono wówczas coraz bardziej ruchliwe, zbyt dużo mówić, nie wykonywać poleceń, nie odpowiadać na pytania. Nadmierna ilość bodźców wzrokowych może również przyczyniać się do przestymulowania układu nerwowego dziecka i ujawniać się w formie zachowań charakterystycznych dla sensorycznej histerii.

Co może zatem za bardzo pobudzać dziecko i nie pozwalać mu się przez to dostatecznie skoncentrować na zabawie i nauce?

ZBYT INTENSYWNE KOLORY ŚCIAN I PODŁOGI

Z badań nad wpływem kolorów na człowieka wynika, że kolor zielony i niebieski działa na dzieci uspokajająco i dlatego to one powinny dominować w ich pokojach. Ściany najlepiej zaplanować w jasnych pastelowych odcieniach. Warto uważać na śnieżną biel, ze względu na zbyt dużą możliwość odbijania się od niej promieni słonecznych. Przy kolorystyce pokoju należy również wspomnieć o podłodze, gdyż to ona będzie stanowiła tło, przez pierwsze lata, dla zabawek i pomocy edukacyjnych. Najlepiej jakby była ona w jednym kolorze. Osobiście nie jestem zwolenniczką dywanów, ze względu na ich właściwości alergiczne. Preferuję maty, które można rozłożyć i złożyć. Jeśli już chcemy zdecydować się na dywan, zadbajmy o to, żeby był on z jak najkrótszym włosiem i jednego niezbyt jaskrawego koloru. Gdy dziecko rozrzuci na nim zabawki, będzie on stanowił dla nich jedynie tło, bez dodatkowego bodźcowania wzrokowego, a dziecku łatwiej będzie się skupić na wykonywanej czynności.

MEBLE I DODATKI W INTENSYWNYCH KOLORACH

Planując pokój dziecka powinniśmy zdecydować się na dwa, maksymalnie trzy dominujące kolory. W pokoju dziecka jest mnóstwo zabawek. Zabawki są kolorowe i rzadko się zdarza, że są one cały czas schowane w pudłach i szafach. Dlatego też nie musimy mieć obaw, że w dziecięcym pokoju zabraknie barw. Wybierając kolor mebli i ścian powinniśmy skupić się bardziej na funkcji odpoczynku. Gdyż to właśnie one będą stanowić otoczenie wyciszenia po zakończonej zabawie. Nie uzyskamy tego efektu, gdy meble będą w intensywnych, jaskrawych kolorach. Warto rozważyć okleinę mebli w kolorze bieli, beżu lub drewnopodobną (w jego jasnych odcieniach). Kolorowe ozdoby na ścianie są cudownym dodatkiem w pokoju dziecka. Przy nadreaktywności wzrokowej lub poszukiwaniu tego typu bodźców przez dziecko, powinniśmy jednak z nich zrezygnować. Kiedy już się zdecydujemy na takie ozdoby, warto je umieścić w ramkach, żeby w razie potrzeby móc je zdjąć ze ściany. Ozdoby takie z pewnością nie powinny znajdować się w kąciku dziecka, który przeznaczamy na naukę lub wypoczynek. Pamiętajmy też, że wszelkie naklejki świecące w ciemności mogą okazać się bodźcami utrudniającymi wyciszenie dziecka przed snem.

ZBYT MOCNE OŚWIETLENIE

W pokoju dziecka powinno znajdować się światło główne oraz kilka punktowych źródeł światła (przy biurku, lampka nocna przy łóżku). Światło nie powinno być zbyt słabe lub zbyt intensywne. Nad wpadającym światłem słonecznym też powinniśmy mieć kontrolę, dzięki roletom okiennym. Dzięki temu, będziemy mogli w razie potrzeby zredukować jego intensywność. Istotne jest to zarówno w dzień, jak i w nocy, kiedy wpadające światło zakłóca jakość snu dziecka. Możliwość redukcji światła dziennego poprzez użycie rolet przydaje się również, gdy dziecko chce się wyciszyć lub odpocząć po przedszkolu lub szkole. U małych dzieci system ten sprawdza się przy drzemkach w ciągu dnia lub w czasie przeznaczonym na odpoczynek (kiedy dziecko nie ma już drzemek i wprowadzamy mu zamiast tego czas na relaks).

PRZECHOWYWANIE ZABAWEK W WIDOCZNYCH MIEJSCACH

Wszelkie zabawki w pokoju dziecka powinny mieć miejsce w szafie lub zamykanych pudłach, umieszczonych na regałach. Kiedy dziecko otworzy pudełko i wyjmie zabawki to może skupić się na konkretnych przedmiotach i zabawie. Uczy się ono przy okazji zasad utrzymania porządku. Powinniśmy zminimalizować wszelkie otwarte regały, na których układamy książki i zabawki. Jeśli już je mamy w pokoju, to nie powinny one znajdować się w centralnym miejscu, gdzie wzrok dziecka byłby stale na nie skierowany. Nie mając nieustannie zabawek i pomocy edukacyjnych w polu widzenia dziecka, możemy uzyskać również efekt nowości i większe zainteresowanie dziecka przedmiotami.

ZBYT POBUDZAJĄCE OTOCZENIE WOKÓŁ BIURKA
i NIEDOSTOSOWANE MEBLE

W pewnym momencie życia dziecka, przychodzi czas na stolik, krzesełko, a potem również na biurko. Po pierwsze należy zadbać o odpowiednią pozycję dziecka przy stoliku: stopy oparte o podłogę, nogi ugięte w kolanach pod kątem 90°, brak nacisku podudzia na siedzisko. Dla utrzymania prawidłowej pozycji ważna jest odpowiednia wysokość biurka i krzesła, dostosowana do wzrostu. Bardzo dobrze sprawdzają się tu stoliki z regulowanymi nogami. Kiedy dziecko siedzi przy wysokim stole i nogi zwisają mu z krzesła, pamiętajmy o zastosowaniu podnóżka pod stopy dziecka, żeby uzyskać odpowiedni kąt ułożenia nóg. Warto przemyśleć zastosowanie piłki zamiast krzesła lub specjalnych poduszek sensorycznych. Dzięki nim dzieciom z nieodpowiednim napięciem mięśniowym, podreaktywnością przedsionkową lub proprioceptywną, a także z niezintegrowanymi odruchami łatwiej utrzymać pozycję siedzącą przez dłuższy czas.
Ważne, żeby biurka, czy stolika dziecka nie ustawiać bezpośrednio zwróconego do okna, szczególnie gdy za nim znajduje się dużo bodźców wzrokowych. Ściana przy którym ustawiamy stolik, powinna być pusta, wolna od wszelkich wzrokowych dystraktorów tj. zabawki i obrazki w polu widzenia. Na biurku dziecka, gdy ono na nim nie pracuje, powinna znajdować się jedynie lampka. Blat stołu powinien być na tyle duży, żeby zmieściła się na nim duża kartka i przybory do rysowania, malowania itp.

DODATKOWE ATRAKCJE

Często rodzice pytają o dodatkowe sprzęty, szczególnie huśtawki, trampolinę, które chcieliby umieścić w pokoju dziecka. Zawsze przestrzegam, że tego typu sprzęty, które znajdują się w sali do integracji sensorycznej muszą być stosowane pod ścisłą kontrolą. Dziecko (szczególnie poszukujące wrażeń przedsionkowych i wzrokowych) nie może mieć stałego dostępu do trampoliny i huśtawek, które można wprowadzić w ruch obrotowy, gdyż istnieje realne ryzyko przestymulowania układu nerwowego tego typu bodźcami i wówczas wracamy znów do tematu sensorycznej histerii lub trudności z koncentracją uwagi. Jeśli chcemy wprowadzić do pokoju dziecka coś nietypowego to polecam fotel sako, który może służyć do odpoczynku, ale także czasem spełniać funkcję przedmiotu do rozładowania emocji. Ostatnie pytanie to takie, czy w pokoju dziecka powinien znajdować się na stałe telewizor, tablet, komputer, czy konsola do gier? Odpowiem na nie nietypowo: zanim podejmiemy taką decyzję, musimy się zastanowić na ile. jako rodzice, będziemy w stanie pełnić kontrolę nad używaniem przez dziecko tego typu sprzętów?

Czy istnieje jeden wzór idealnego pokoju dla dziecka? Oczywiście, że nie. Każde dziecko jest inne i do każdego należy podejść indywidualnie. Nie każde dziecko ma zaburzenia modulacji sensorycznej w zakresie zmysłu wzroku. Jednakże bodźce wzrokowe wpływają na każdego z nas i w mniejszym lub większym stopniu determinują nasze zachowanie, poczucie zmęczenia, podatność na stres oraz koncentrację uwagi. Przedstawiłam Państwu wskazówki, które po prostu warto rozważyć przy urządzaniu pokoju dziecka, ale nie tylko…. Warto się również przyjrzeć miejscom, gdzie dzieci spędzają dużo czasu: salon, sala przedszkolna i przede wszystkim klasa szkolna.

Autorka: dr Sandra Krajczy, TERAPIS Wspomaganie Rozwoju Dziecka, www.terapis.pl

Artykuł POKÓJ DZIECKA z punktu widzenia TERAPEUTY INTEGRACJI SENSORYCZNEJ pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

W takich momentach najważniejsze nie są idealne dekoracje ani „perfekcyjne święta”, ale poczucie bezpieczeństwa i bycia razem w tempie dziecka. Dla wielu dzieci — szczególnie tych wrażliwych sensorycznie — to właśnie przewidywalność, spokojny rytm dnia i wspólne, proste czynności regulują układ nerwowy dużo skuteczniej niż jakiekolwiek atrakcje.

Wspólne rozmowy, gotowanie, rysowanie, czytanie, krótkie spacery czy spokojna zabawa pomagają dziecku zatrzymać się, poczuć kontakt z dorosłym i własnym ciałem. To codzienne, niepozorne momenty, które wzmacniają relację i uczą dziecko, że bliskość nie musi być intensywna, głośna ani wymagająca.

Dla dzieci z trudnościami w integracji sensorycznej świąteczny czas bywa szczególnie wymagający. Nadmiar bodźców może prowadzić do rozdrażnienia, wycofania, trudnych emocji albo „niezrozumiałych” reakcji. Warto wtedy spojrzeć na zachowanie dziecka nie jak na problem, ale jak na sygnał przeciążenia.

W TERAPIS wspieramy dzieci i rodziny właśnie w takim rozumieniu codziennych sytuacji. W ramach diagnozy i terapii integracji sensorycznej pomagamy dzieciom lepiej radzić sobie z nadmiarem bodźców, regulować emocje i odnajdywać równowagę — także w okresach intensywnych zmian, takich jak święta. W terapii pedagogicznej i terapii ręki pracujemy nad koncentracją, samodzielnością i poczuciem sprawczości, które przekładają się na spokojniejsze funkcjonowanie w domu i w relacjach.

Jeśli mieszkasz w Poznaniu lub okolicach — m.in. Wysogotowo, Skórzewo, Dopiewo, Dąbrówka, Przeźmierowo, Lusówko, Tarnowo Podgórne — prowadzimy diagnozę i terapię integracji sensorycznej, terapię pedagogiczną oraz terapię ręki. Wspieramy dzieci i rodziców w budowaniu codziennej równowagi, bliskości i poczucia bezpieczeństwa — nie tylko od święta, ale przede wszystkim na co dzień.

Artykuł Świąteczny czas pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Szczęście dziecka bardzo rzadko rodzi się z „wielkich rzeczy”.
Najczęściej pojawia się w chwilach, w których dziecko czuje się widziane, słyszane i akceptowane takie, jakie jest. W uśmiechu, który nie jest wymuszony. W relacji, w której można być sobą — bez presji, ocen i oczekiwań.

Dla wielu dzieci (i rodziców) droga do takiego szczęścia bywa jednak trudna. Trudne emocje, napięcie, lęk, przeciążenie, konflikty w relacjach czy poczucie, że „coś jest nie tak”, potrafią skutecznie odebrać radość z codzienności. Dzieci często nie potrafią jeszcze nazwać tego, co czują — pokazują to zachowaniem, wycofaniem, złością albo smutkiem.

W takich momentach ogromne znaczenie ma bezpieczna relacja z dorosłym, który potrafi zatrzymać się, posłuchać i pomóc zrozumieć emocje — zarówno dziecku, jak i sobie. To właśnie w tej przestrzeni pojawia się miejsce na wsparcie psychologiczne i coachingowe: nie po to, by „naprawiać”, ale by odbudowywać kontakt, sens i poczucie sprawczości.

W TERAPIS pracujemy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi, pomagając im lepiej rozumieć siebie, swoje emocje i relacje. Wsparcie psychologiczne daje przestrzeń na przeżywanie trudnych doświadczeń, a coaching pomaga odnaleźć zasoby, kierunek i wewnętrzną równowagę — szczególnie w momentach zmian, kryzysów lub zagubienia.

Szczęście w naszym rozumieniu nie jest celem do „osiągnięcia”, ale procesem — budowanym z małych kroków, rozmów, refleksji i relacji, w których można być autentycznym.

Jeśli mieszkasz w Poznaniu lub okolicach — m.in. Wysogotowo, Skórzewo, Dopiewo, Dąbrówka, Przeźmierowo, Lusówko, Tarnowo Podgórne — w TERAPIS oferujemy wsparcie psychologiczne oraz coaching dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Towarzyszymy w drodze do większego spokoju, lepszego rozumienia siebie i budowania relacji, w których jest miejsce na prawdziwy uśmiech — dzielony z innymi.

Artykuł Szczęście pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Dla wielu rodziców decyzja o terapii dziecka to nie tylko kwestia diagnozy, ale też codziennych wyborów, organizacji i finansów. Gdy pojawia się potrzeba integracji sensorycznej, treningu umiejętności społecznych czy terapii pedagogicznej, rodzice bardzo często szukają sposobu, by zapewnić dziecku ciągłość wsparcia — bez rezygnowania z jakości i regularności zajęć.

Jedną z takich możliwości jest korzystanie ze środków gromadzonych na subkoncie dziecka z 1% podatku. To rozwiązanie, z którego korzysta wielu rodziców dzieci wymagających terapii rozwojowej. Pieniądze przekazywane na subkonto w organizacji pożytku publicznego mogą być przeznaczane m.in. na zajęcia terapeutyczne, rehabilitacyjne i edukacyjne, zgodnie z ustaleniami i rzeczywistymi potrzebami dziecka.

Rodzice z Poznania i okolicznych miejscowości — takich jak Wysogotowo, Skórzewo, Przeźmierowo, Tarnowo Podgórne, Dąbrówka, Lusówko czy Komorniki — często realizują terapię swoich dzieci w TERAPIS, korzystając właśnie z takiej formy finansowania. Dzięki temu możliwe jest objęcie dziecka integracją sensoryczną, treningiem umiejętności społecznych (TUS) czy terapią pedagogiczną bez dodatkowego obciążenia domowego budżetu.

Dla wielu rodzin to nie jest „łatwa ścieżka”, ale konkretne wsparcie w dłuższym procesie rozwoju dziecka — pozwalające skupić się na tym, co najważniejsze: systematyczności, bezpieczeństwie i relacji. W razie wątpliwości rodzice mogą skonsultować się, by upewnić się, jak prawidłowo korzystać ze środków z 1% podatku i na co mogą one zostać przeznaczone.

Terapia to często droga — a nie jednorazowe działanie. Dobrze, gdy po drodze rodzic nie zostaje z tym sam.

Artykuł 1% podatku dla dziecka potrzebującego leczenia, rehabilitacji lub terapii pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Wielu rodziców zauważa u swoich dzieci reakcje na dotyk, które trudno zrozumieć: niechęć do metek w ubraniach, protest przy myciu, obcinaniu paznokci, unikaniu bliskości czy gwałtowne reakcje na lekki dotyk. Często rodzi to frustrację i pytanie: dlaczego tak się dzieje, skoro dla innych dzieci to nie jest problem?

Za takimi zachowaniami bardzo często stoi sposób, w jaki układ nerwowy dziecka odbiera bodźce dotykowe. Dziecko nie przesadza i nie robi tego „na złość” – jego ciało reaguje inaczej, intensywniej lub słabiej, co może być dla niego naprawdę trudnym doświadczeniem. To wpływa nie tylko na codzienne czynności, ale też na emocje, zachowanie i relacje z innymi.

Zrozumienie, że dotyk może być dla dziecka źródłem dyskomfortu, a nie złą intencją, często przynosi rodzicom dużą ulgę. Pozwala spojrzeć na reakcje dziecka z większą empatią, spokojem i gotowością do szukania rozwiązań, które będą dla niego bezpieczne i wspierające.

Gdy takie trudności utrzymują się i zaczynają wyraźnie wpływać na codzienne funkcjonowanie dziecka lub całej rodziny, pomocne bywa przyjrzenie się im z perspektywy integracji sensorycznej (SI). Wsparcie specjalisty pomaga lepiej zrozumieć potrzeby dziecka i dobrać działania, które ułatwiają mu radzenie sobie z bodźcami dotykowymi.

Rodzice z Poznania, gminy Tarnowo Podgórne oraz Dopiewa mogą skorzystać z diagnozy i terapii integracji sensorycznej w Wysogotowie, gdzie patrzymy na dziecko całościowo – z uważnością na jego ciało, emocje i tempo rozwoju.

Artykuł Zrozumieć dziecko z zaburzeniami integracji sensorycznej – zmysł dotyku (SI) pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.

Silne reakcje dziecka na dźwięki, dotyk, ruch czy nagłe zmiany w otoczeniu często wyglądają z zewnątrz jak „histeria”. Dla rodzica bywa to szczególnie trudne — bo pojawia się bezradność, napięcie i pytanie, czy ja czegoś nie robię źle. Tymczasem w wielu takich sytuacjach nie chodzi o złość ani złe zachowanie, ale o przeciążony układ nerwowy, który nie radzi sobie z ilością lub intensywnością bodźców.

Dziecko, które doświadcza przestymulowania sensorycznego, reaguje całym ciałem. Krzyk, ucieczka, agresja, zamykanie się w sobie czy silny lęk są sygnałami, że organizm znalazł się poza strefą bezpieczeństwa. To moment, w którym dziecko nie uczy się regulacji, lecz próbuje przetrwać. W takich sytuacjach kary, tłumaczenia czy próby „opanowania” emocji zwykle nie przynoszą efektu — bo układ nerwowy nie jest gotowy na rozmowę.

Właśnie dlatego tak ważne bywa spojrzenie na trudne zachowania z perspektywy integracji sensorycznej. Diagnoza i terapia SI pomagają zrozumieć, które bodźce są dla dziecka szczególnie obciążające i w jaki sposób można stopniowo budować jego tolerancję oraz zdolność do samoregulacji. Dzięki temu reakcje stają się mniej gwałtowne, a dziecko odzyskuje poczucie kontroli nad swoim ciałem i emocjami.

Równolegle ogromne znaczenie ma wsparcie psychologiczne oraz coaching rodzicielski. Rodzice uczą się wtedy, jak rozpoznawać pierwsze sygnały przeciążenia, jak reagować bez eskalowania napięcia i jak tworzyć środowisko, które realnie wspiera dziecko, zamiast je dodatkowo obciążać. To także przestrzeń na uporządkowanie własnych emocji — złości, zmęczenia, poczucia winy — które w takich sytuacjach są całkowicie naturalne.

Rodzice z Poznania, gminy Tarnowo Podgórne oraz Dopiewa mogą skorzystać z diagnozy i terapii integracji sensorycznej w TERAPIS Wysogotowie, gdzie patrzymy na dziecko całościowo – z uważnością na jego ciało, emocje i tempo rozwoju.

Artykuł Histeria sensoryczna u dziecka pochodzi z serwisu Terapis - Wspomaganie rozwoju dziecka Poznań.