Wiedza dla rodzica

Jak prawidłowo dbać o zęby dziecka?

23 stycznia 2015

Dbanie o zęby dziecka bardzo rzadko jest tylko „kwestią higieny”.
Dla wielu dzieci to trudne, intensywne doświadczenie sensoryczne — obce zapachy, smak pasty, szczoteczka w buzi, dotyk w obrębie twarzy. To wszystko może być odbierane jako zbyt mocne, nieprzewidywalne albo wręcz zagrażające.

Rodzice często mówią, że ich dziecko zaciska usta, odpycha rękę, płacze albo całkowicie odmawia mycia zębów. I bardzo łatwo wtedy pomyśleć, że to upór, zła wola albo „zła faza”. Tymczasem u wielu dzieci u podstaw tych trudności leży nadwrażliwość sensoryczna, obniżona tolerancja dotyku w obrębie twarzy, jamy ustnej lub problemy z regulacją napięcia.

Mycie zębów wymaga nie tylko współpracy, ale też dobrej integracji bodźców dotykowych, proprioceptywnych i oralnych. Dziecko musi wiedzieć, czego się spodziewać, czuć kontrolę nad swoim ciałem i mieć poczucie bezpieczeństwa. Bez tego nawet najłagodniejsze próby mogą wywoływać silne reakcje obronne.

Dlatego tak ważne jest, by patrzeć na trudności z higieną jamy ustnej szerzej niż przez pryzmat nawyku. Czasem to sygnał, że układ nerwowy dziecka potrzebuje wsparcia w regulacji bodźców, a nie kolejnych prób „przyzwyczajania”.

W TERAPIS podchodzimy do takich trudności całościowo. W ramach diagnozy i terapii integracji sensorycznej pracujemy nad tolerancją dotyku, regulacją napięcia i stopniowym oswajaniem bodźców — także tych związanych z obszarem twarzy i jamy ustnej. W terapii pedagogicznej oraz terapii ręki wspieramy dzieci w budowaniu sprawczości, samodzielności i poczucia kontroli nad własnym ciałem, co ma ogromne znaczenie również w codziennych czynnościach samoobsługowych.

Jeśli mieszkasz w Poznaniu lub okolicach — m.in. Wysogotowo, Skórzewo, Dopiewo, Dąbrówka, Przeźmierowo, Lusówko, Tarnowo Podgórne — prowadzimy diagnozę i terapię integracji sensorycznej, terapię pedagogiczną oraz terapię ręki. Pomagamy dzieciom lepiej funkcjonować w codzienności, również w takich obszarach, które z pozoru wydają się proste, a w rzeczywistości są dla nich bardzo wymagające.